Kiedy pod koniec zimy 2026 roku Apple ogłosiło MacBooka Neo w cenie 2999 złotych, wielu obserwatorów rynku przecierało oczy ze zdumienia. Laptop z logo nadgryzionego jabłka za mniej niż 3000 zł? To brzmiało jak niesmaczny żart. Już pierwsze szczegóły techniczne wzbudzały jednak mieszane uczucia: zamiast któregoś z zaawansowanych chipów z serii M, w obudowie znalazł się procesor A18 Pro – ten sam, który napędza iPhone’a 16 Pro. Dla dorosłego użytkownika, przyzwyczajonego do wydajności typowego MacBooka, Neo wydawał się zbyt ograniczony. A jednak rynek odpowiedział entuzjazmem, jakiego Apple dawno nie widziało.

Premiera, która przeszła najśmielsze oczekiwania
MacBook Neo trafił do sprzedaży 11 marca 2026 roku i niemal natychmiast zaczął znikać z półek sklepowych oraz z wirtualnego magazynu Apple Store. Sam Tim Cook, dyrektor generalny Apple, przyznał wkrótce potem, że był to najlepszy tydzień premiery dla nowych użytkowników Maców w całej historii firmy. Entuzjazm klientów sprawił, że czas realizacji zamówienia na polskiej stronie Apple wydłużył się do dwóch–trzech tygodni. Dla działu sprzedaży to powód do świętowania, dla działu zaopatrzenia – prawdziwy koszmar.

Sekret przystępnej ceny MacBooka Neo okazał się bowiem obosieczny. Apple zastosowało sprytny, lecz ryzykowny trik związany z łańcuchem dostaw. Laptop wyposażono w tak zwane „binowane” chipy A18 Pro – procesory z jednym fizycznie wyłączonym rdzeniem GPU, które nie spełniły pełnych wymagań jakościowych dla iPhone’a 16 Pro. Normalnie takie układy trafiłyby do utylizacji. Dla Apple były jednak praktycznie darmowe, ponieważ koszt ich wytworzenia został już dawno rozliczony przy produkcji telefonów. To właśnie dzięki temu udało się ustalić cenę, która jeszcze rok wcześniej wydawała się niemożliwa jakikolwiek nowy laptop z logo Apple.

Problem: darmowe chipy są skończone
I tu pojawia się zasadnicza przeszkoda. Z natury rzeczy tych „wybrakowanych” procesorów jest ograniczona liczba. Analityk Tim Culpan donosi, że Apple planowało wyprodukować od 5 do 6 milionów sztuk MacBooka Neo, a następnie zakończyć jego sprzedaż. Niespodziewanie wysoki popyt sprawił jednak, że zapasy chipów mogą wyczerpać się znacznie szybciej, niż zakładano. Powstaje więc pytanie: czy Apple może po prostu wyprodukować więcej takich procesorów?

Otóż nie jest to takie proste. Za produkcję układów A18 Pro odpowiada tajwańskie TSMC, a jego linie produkcyjne są obecnie zajęte do granic możliwości. Gdyby Apple chciało zamówić dodatkowe partie, musiałoby zapłacić wysoką premię za wskoczenie do kolejki. Co gorsza, TSMC nie produkuje już wadliwych chipów na zamówienie – Apple musiałoby zamówić pełnowartościowe, sześciordzeniowe jednostki (z pełną sprawną grafiką), a następnie celowo wyłączać w nich jeden rdzeń. To całkowicie burzy ekonomię całego przedsięwzięcia. Cena MacBooka Neo przestałaby być atrakcyjna, a marże dla Apple spadłyby do nieakceptowalnego poziomu.

Jakie wyjścia ma Apple? Analitycy wskazują trzy scenariusze
Pierwszy, najbardziej radykalny, to wycofanie najtańszej konfiguracji za 599 dolarów (w Polsce 2999 złotych, z dyskiem 256 GB i bez Touch ID) i pozostawienie wyłącznie droższego wariantu za 699 dolarów (3499 złotych, z dyskiem 512 GB i czytnikiem linii papilarnych). Byłby to jednak cios w zaufanie klientów, którzy przez tygodnie oglądali reklamy „zaskakująco taniego MacBooka”. Takie posunięcie mogłoby przerodzić się w marketingową katastrofę.

Drugi wariant to przyspieszenie premiery drugiej generacji MacBooka Neo, wyposażonej już w chip A19 Pro. Według doniesień Culpana, Apple pierwotnie planowało taki krok na przyszły rok, ale obecne okoliczności mogą wymusić przesunięcie debiutu nawet na późne 2026 roku – czyli na sam środek gorącego okresu zakupów przedświątecznych. To rozwiązanie jest spektakularne, ale bardzo ryzykowne logistycznie.

Trzecia droga – być może najmniej efektowna, ale najbardziej racjonalna w dłuższej perspektywie – to zaakceptowanie niższych marż i kontynuowanie sprzedaży nawet na stratę, licząc na długofalowe zyski z poszerzenia ekosystemu. Sam Tim Cook podkreślał, że MacBook Neo to przede wszystkim narzędzie do pozyskiwania nowych nabywców Maców. Każdy użytkownik macOS, który wchodzi do świata Apple przez ten budżetowy laptop, to potencjalny przyszły nabywca iPhone’a, iPada, zegarka Apple Watch i subskrypcji usług. W tej logice krótkoterminowa strata na sprzedaży sprzętu może okazać się kapitałem na lata.

Czy Apple zdecyduje się na odważny krok, czy będzie bronić rentowności za wszelką cenę? Tego na razie nie wiadomo. Jedno jest pewne: MacBook Neo, który miał być ciekawostką i sezonowym eksperymentem, stał się ofiarą własnego sukcesu. I choć w Cupertino z pewnością nie spodziewali się takiego obrotu spraw, to właśnie takie problemy – wynikające z ogromnego popytu – firmy mogą sobie życzyć najczęściej.